Toevallige (?) ontmoeting in het veld

Het is nu bijna zover. Het boek waaraan ik enkele jaren heb gewerkt, zal weldra verschijnen. Ik hoop dat jullie als lezers zullen reageren op de inhoud. Alles kunnen jullie kwijt op deze blog. Reflecties, mijmeringen, hersenspinsels... er is ook genoeg stof tot discussie. Het is ook stof voor boekbesprekingen. De hamvraag blijft: 'Is er sinds toen veel veranderd of niet of lijkt het enkel maar zo? Welke rol(len) heeft de vrouw in deze moderne maatschappij?' want het verhaal speelt zich af vanaf 1910? Het verhaal is fictief, maar niettemin... Het is samengesteld aan de hand van dingen die ik vernam, die ik las, die ik hoorde vertellen over de tijd van toen. Alles werd samengebald tot een verhaal. En de concrete aanleiding tot dit boek? Dat was een bezoek aan een oud vervallen kasteel. Ik was er met een vriendin en haar ouders en toen kwam er ineens nog familie van hen voorbijgereden. Ze parkeerden de wagen en twee van hen stapten uit. Ze herkenden elkaar en vielen elkaar in de armen. Oude familieleden die zij reeds dertig jaar niet meer hadden gezien, hadden op eenzelfde moment hetzelfde idee opgevat om dat vervallen kasteel in het veld even van naderbij te gaan bekijken. Iets wat de nieuwe eigenaar vast niet graag had. Een alarminstallatie signaleerde er luidruchtig onze komst. Het maakte die oudjes zenuwachtig. Een Poolse arbeider zette het alarm weer uit, toen hij zag dat we geen slechte bedoelingen hadden. Niet de mensen van de eerste wagen, niet van de tweede en ook niet de inzittenden van de derde auto.

De familieleden van mijn vriendin en haar ouders waren niet eens van de streek. Ik werd aan deze mensen voorgesteld als vriendin van de dochter en als redactrice. Ik keek op. Wat deed mijn beroep ertoe? In de wagen zat nog een vrouw van 97, dus dezelfde woorden werden wat luider herhaald ten aanzien van haar want zij kon niet meer goed rechtstaan. We bleven maar praten. Wel een uur of twee lang. En van het ene kwam het andere. Een vrouw met zwarte opgestoken haren opperde: 'Waarom schrijf jij dan geen verhaal?' en ze keek naar mij. Ik antwoordde haar: 'Ik schrijf in feite geen fictie. Alleen maar informatieve artikels en boeken. Verhalen, dat is heel wat moeilijker.' 'En toch, doe er iets mee!' zei ze. 'Want dat wij hier allen nu tezamen in het veld staan, op hetzelfde moment en op dezelfde plek, dit vind ik zo gigantisch vreemd. Dit kan toch geen toeval zijn! Dit heeft vast toch een bedoeling,' zei ze bijgelovig. Ik antwoordde: 'Misschien.' En wat later ging ik dus aan de slag. Ik zette mijn handen op het klavier en een vloed aan woorden verscheen op het scherm. Er werd geploeterd en geschrapt...nog meer geschrapt... Et voilà.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Toevallige (?) ontmoeting in het veld

Toevallige (?) ontmoeting in het veld